Zdaję sobie sprawę... zupełnie sobie zdaję sprawę. A nawet tak dobrze, że gotowa jestem pana przeprosić...
MÄ„Å»
Pani? mnie?... przeprosić?... co pani mówi?...
ŻONA
Tak mi moja matka kazała.
MÄ„Å»
Ja się na panią patrzę i doprawdy nie wiem już, co mam o pani myśleć.
ŻONA
Pewnie, że to jest brak ambicji z mojej strony po tym, co mnie wczoraj od ciebie spotkało... ale...
MÄ„Å»
Co pani mówi? Czy pani sobie wyobraża, że po tym, co pani zrobiła, to wystarcza przyjść i przeprosić? A ja przebaczę...
ŻONA
Och! jeszcze sto razy gorsze rzeczy przebaczają. Pan prędzej niż inni - bo pan filozof.
MÄ„Å»
Dałem tego dowód.
ŻONA Jaki?
MÄ„Å»
Bom pani nie zabił.
ŻONA
Zresztą... chyba miałeś dowód, że ja do ciebie jestem naprawdę przywiązana.
MÄ„Å»
Dowód tego przywiązania? Czy ty jesteś przy zdrowych zmysłach?
ŻONA
Naturalnie. A kto cię ratował?
MÄ„Å»
Lepiej było mi dać skonać.
ŻONA
Żebym ci dała umrzeć, tobyś mi tego nigdy nie przebaczył.